ชั้นเรียนศิลปะขั้นสูงของอาจารย์ลอรองต์กลับกลายเป็นบรรยากาศที่ใกล้ชิด เมื่อเอ็มม่า นักเรียนผู้มากพรสวรรค์ แสดงให้เห็นถึงความสามารถที่แท้จริงซึ่งนอกเหนือไปจากผืนผ้าใบ การสอนแบบส่วนตัวของอาจารย์ชาวฝรั่งเศสพัฒนาไปสู่ผลงานชิ้นเอกที่เย้ายวนใจ เมื่อภาพร่างด้วยถ่านแปรเปลี่ยนเป็นการสำรวจร่างกาย รูปร่างที่อ่อนนุ่มของเอ็มม่ากลายเป็นงานศิลปะที่มีชีวิตของเขา ขณะที่พู่กันลากเส้นเป็นลวดลายบนผิวที่แดงระเรื่อของเธอ พื้นห้องที่ขัดเงาสะท้อนร่างกายที่พันเกี่ยวกันของพวกเขา ขณะที่ลอรองต์สาธิตเทคนิคขั้นสูงโดยใช้ลิ้นเป็นเครื่องมือ เอ็มม่าถึงกับอ้าปากค้างเมื่อเขาสอนศิลปะแห่งการปั้นประติมากรรมที่เย้ายวนใจ โดยใช้ร่างกายของพวกเขาเป็นดินเหนียว จุดสูงสุดแห่งความคิดสร้างสรรค์ของพวกเขาคือการแสดงออกถึงความปรารถนาแบบนามธรรมที่ไม่มีหอศิลป์ใดสามารถจัดแสดงได้ ทำให้ทั้งศิลปินและแรงบันดาลใจต่างหอบหายใจอยู่ท่ามกลางขาตั้งภาพและผืนผ้าใบที่เปื้อนสี